Ze schuift haar puree wat opzij, zegt dat ze al gegeten heeft. Of dat ze geen honger heeft.
En jij zit aan tafel, kijkt naar haar en weet niet wat je moet doen.
Want je wil niet overdrijven. Je wil geen spanning aan tafel of haar onder druk zetten. Maar ergens voel je dat er iets niet klopt.
Misschien heb je al gezegd dat je bezorgd bent. Dat je denkt dat ze te weinig eet. Veel respons kwam er niet. Misschien wel een: “Ik probeer gewoon gezond te eten.”
En dan zeg je tegen jezelf ‘Er is vast niks aan de hand’. Tot je ’s avonds in bed ligt. En je er toch weer aan denkt.
Waarom ze er niet over wil praten
Waarom zegt je dochter dat alles OK is als jij duidelijk kan zien dat dat niet zo is. De kans is groot dat je dochter daadwerkelijk gelooft dat er niks aan de hand is. Of misschien is ze bang voor wat er gebeurt als ze het wel uitspreekt.
De puberteit is heftig. Vaak lijkt alles aan de buitenkant wel goed te functioneren. Haar schoolresultaten zijn goed, ze heeft vriendinnen, misschien ook een hobby.
Aan de binnenkant is het soms een ander verhaal: onzekerheid, twijfels, veel emoties. Sommige meisjes tonen die binnenkant ook, anderen helemaal niet.
Die focus op eten kan een manier zijn om zich beter te voelen. Want eten kan wel onder controle gehouden worden.
Vaak zeggen tieners niet hardop dat er echt iets mis is. Enerzijds omdat ze jou niet ongerust willen maken, anderzijds omdat ze vaak zelf niet weten wat er speelt.
En als je dan een opmerking maakt over de manier waarop ze eet, dan voelt het alsof ze ook datgene waar ze misschien wel wat vat op heeft, moet veranderen.
Wat jij als mama kan doen, zonder verbinding met haar te verliezen
1. Breng het niet ter sprake tijdens het eten
Doe dat liever op een neutraal moment: tijdens een rit in de auto of een wandeling, terwijl jullie samen iets rustig doen. Het helpt om naast elkaar te zitten in plaats van tegenover elkaar.
2. Verwacht geen gesprek, wel verbinding.
De kans is groot dat ze niet meteen alles zal vertellen. Dat is oké. Wat telt is dat ze weet dat jij er bent. Dat jij haar ziet. Dat ze veilig is bij jou, ook al is ze zelf misschien in de war.
3. Zie je een patroon?
Eén maaltijd overslaan, dat zegt weinig. Herhaaldelijke momenten van minder eten, dat is iets anders. Hoe eet ze? Hoe beweegt ze? Hoe kijkt ze naar zichzelf? Kijk naar het geheel.
Wanneer is het meer dan een fase?
Er is geen perfecte checklist. Maar er zijn signalen die aangeven dat het tijd is om meer te doen dan afwachten. Ik geef je enkele voorbeelden:
– ze verliest zichtbaar gewicht op korte tijd
– ze vermijdt sociale situaties waar eten bij komt kijken
– ze praat langere tijd negatief over zichzelf en haar lichaam
– jouw mama-gevoel zegt dat er meer aan de hand is
Dat laatste is belangrijker dan je denkt. Jij kent je dochter tenslotte het beste.
Wat je nu kunt doen
Je hoeft vandaag geen grote beslissingen te nemen. Maar je hoeft ook niet langer alleen te blijven met dit gevoel.
Begin met je gevoel uit te spreken. Benoem wat je ziet naar je dochter toe. Bespreek je bezorgdheden ook met je partner.
In mijn podcast praat ik over precies dit soort situaties. In mijn werk ontmoet ik vaak mama’s die zich zorgen maken. Ik weet hoe belangrijk het is om als mama te begrijpen of er iets speelt en hoe daar dan mee om te gaan.
Luister naar de podcast Rust aan Tafel.
Hij is er voor jou.